“Luister naar de getuigenissen van mensen”
Karel Dries, bewoner van Het Nieuwe ABG, bezocht in oktober samen met twee medewerkers van tanteLouise het inclusie-ontbijt van de gemeente Bergen op Zoom, georganiseerd om inclusiviteit binnen de gemeente te bevorderen. Als we één ding van deze voormalig maatschappelijk werker kunnen leren, is het wel hoe belangrijk het is om naar elkaar te luisteren zonder te oordelen.
Oud en wijs
Inmiddels is hij een ‘oude, wijze man’ geworden, zegt hij grappend aan tafel in het gezellige restaurant van Het Nieuwe ABG. Daar kwam hij niet vanzelf: Karel heeft – mede door zijn zoektocht naar zijn geaardheid - het nodige meegemaakt in zijn leven, waar hij desgevraagd openhartig over vertelt.
Getuigenissen van mensen
Tijdens het inclusie-ontbijt van de gemeente Bergen op Zoom op paarse vrijdag waren er gesprekstafels over onderwerpen zoals eenzaamheid, inclusiviteit en toegankelijkheid van de gemeente. Karel en collega's Will en Elke deelde een tafel met beleidsmedewerkers. De boodschap van Karel? “Luisteren, luisteren, luisteren en niet invullen. Je kunt prachtige teksten opschrijven, maar luister vooral naar de getuigenissen van mensen.”
Verliefd op een man
Karel groeide op in een Vlaamse plattelandsgemeente in een katholiek arbeidersgezin. “Mijn zus ging naar de huishoudschool en mijn broer naar de vakschool.” Karel wilde iets anders en volgde de priesteropleiding. Hoewel religie altijd een belangrijke houvast is gebleven, bleek die opleiding niet zijn richting. “Ik zag mezelf niet op de preekstoel anderen vertellen hoe ze moeten leven.”
Hij stapte over naar de sociale academie, trouwde en kreeg kinderen. Toch voelde hij zich altijd ‘anders’, en pas toen hij verliefd werd op een man kon hij dat gevoel plaatsen. “Eerlijk gezegd kenden wij in het dorp waar ik geboren ben de woorden homo en lesbienne niet. Terugkijkend wist je het van sommige mensen wel, maar dat was toen echt nog niet zo out in the open.”
Jezelf zijn
Juist daarom vindt hij het goed om op paarse vrijdag een regenboogvlag te hijsen, zegt Karel: vanwege het normaliserende effect in een toch overwegende heterowereld. “Veel mensen zeggen ‘ze mogen er zijn’, totdat het echt dichtbij komt.” Karel bezocht vroeger met zijn man avonden van het COC. “Daar vond ik gelijkgestemden. Je kon er jezelf zijn en elkaars hand vasthouden.”
Geliefd en geaccepteerd
Binnen het ABG stuit hij niet op acceptatieproblemen. “Ik voel me hier geliefd en geaccepteerd.” Dat komt ook door de innerlijke rust die hij zelf heeft gevonden, denkt hij. “Ik heb vrede met mezelf. Ik weet dat het slechte en het goede in iedereen zit.”
Die manier van accepteren vond hij als maatschappelijk werker altijd heel belangrijk. “Dan zei ik tegen een collega: ‘Diegene is er nog niet klaar voor. Dat moet je accepteren’. Het gekke was: vanaf het moment dat je stopt met de ander te willen veranderen, krijgt diegene het gevoel ‘hé, ik hoef niet te veranderen’. En vanaf dat moment begonnen ze te veranderen. Het is paradoxaal, maar zo werkt het wel. Probeer niet te oordelen.”