Toptoneel maakt alle tongen los
Hartverwarmend, ook pijnlijk soms, maar tegelijkertijd zeer herkenbaar. Het Botox Collectief maakte veel los met de ijzersterke toneelvoorstelling van ‘Een doodgewone zondag’. In het knusse theater van Het Patronaat genoten meer dan vijfhonderd bezoekers twee lange weekeinden op rij van amateurtoneel van de bovenste plank.
Het leverde de zes acteurs, die hun sporen in het Bergse theaterleven inmiddels hebben verdiend, en regisseur Rob Boas niet alleen een klaterend applaus op maar ook een aantal (dikverdiende) lovende recensies. Uiteraard werd er onder bezoekers ook een enkele kritische noot gekraakt en dat mag ook. Het is inherent aan een spraakmakend en confronterend stuk, dat ook bedoeld is om ons allen een spiegel voor te houden. Soms teder en gevoelig, soms ook spijkerhard.
Cadeautje
De reeks van zes toneelvoorstellingen werd tanteLouise - dat dit jaar 20 jaar bestaat - als cadeautje aan medewerkers, vrijwilligers en mantelzorgers aangeboden door het Meeussen Fonds. Heel veel dank daarvoor. Zelfs een aantal bewoners van de Bergse verpleeghuizen woonden de voorstelling bij. En dat maakte 'Een doodgewone zondag’ helemaal tot een bijzondere verrassing.
Recensie van toneelrecensent Hans Puik
"Zaterdagavond was ik in Het Patronaat in Bergen op Zoom bij de voorstelling ‘Een doodgewone Zondag’ van het Botox Collectief. Zelden zo sterk en geloofwaardig spel gezien en een avond die nog blijft nazinderen.
Vanaf het eerste moment weet ‘Een doodgewone zondag’ het publiek mee te nemen in het leven van Elise, een eigenzinnige vrouw die weigert zich geruisloos neer te leggen bij de beperkingen van het ouder worden. Haar scherpe humor – doorspekt met vileine opmerkingen en nostalgische The Beatles-herinneringen – vormt een prachtig contrast met de onderliggende kwetsbaarheid van haar situatie.
Juist die balans tussen licht en donker maakt deze voorstelling zo bijzonder. Hoe Thea van Terheijden deze rol gestalte geeft is ‘magnifiek’, om er maar eens een mooi woord op te plakken. Het heeft de humor waar het humor moet hebben, het gevoelige waar het gevoelig moet zijn en haar verschillende verhoudingen met alle andere personages worden mooi uitgespeeld.
De kracht van het stuk zit in de herkenbaarheid. De wereld van Elise wordt kleiner, maar haar geest blijft groots. Om haar heen beweegt een kleurrijke stoet personages: een liefdevolle verpleegkundige, een ongepolijste schoonmaakster, een vergeetachtige vriendin en een dochter die zichtbaar worstelt met nabijheid en afstand. En die heeft dan ook weer een man, die liever snel weg is bij zijn schoonmoeder, dan er al te lang blijft. Het zijn stuk voor stuk herkenbare figuren, die het publiek moeiteloos spiegels voorhouden.
De cast levert indrukwekkend werk. Birgit Agemans speelt Wiesje en zij brengt de vriendschap met Elise mooi tot leven, zowel hartverwarmend als soms pijnlijk. Hun samenspel is naturel, geloofwaardig en vaak ontroerend in zijn eenvoud. Ook Marjolein Tempelaar verdient lof voor haar gelaagde vertolking van de dochter. Ze weet op subtiele wijze de innerlijke strijd voelbaar te maken van iemand die houdt, maar niet altijd weet hoe dat te tonen. Iets wat ze – binnen het stuk – waarschijnlijk niet van een vreemde heeft.
Sander Nijssen weet heel mooi de schoonmoeder en schoonzoon band gestalte te geven: vriendelijk blijven terwijl er van allerlei gevoelens onder zitten. Marjan van Broekhoven geeft de verpleegkundige een warme, stabiele aanwezigheid die als anker fungeert binnen het verhaal. En Marloes Lelieveld is als zingende schoonmaakster een mooie toevoeging aan het geheel. Ook weer iemand waar Elise van alles van kan vinden. Soms uitgesproken, soms onuitgesproken.
Wat deze voorstelling extra bijzonder maakt, is de manier waarop humor en ernst in elkaar overvloeien. Zwarte grappen over ouderdom, fysieke aftakeling en zelfs ‘zombies’ worden moeiteloos afgewisseld met momenten van tederheid en stilte. Het publiek lacht – soms hard – maar wordt net zo vaak geraakt door de onderliggende waarheid.
De regie van Rob Boas is strak en doordacht, met oog voor detail en timing. Hij heeft het verhaal herschreven en actueel gemaakt. Een eindresultaat om trots op te zijn. Het decorontwerp van Ron Horsten draagt subtiel bij aan de beklemming én warmte van de setting, terwijl de technische uitvoering en belichting het geheel versterken zonder op de voorgrond te treden.
Dat deze voorstelling mede mogelijk wordt gemaakt door Stichting tanteLouise, die het stuk aanbiedt aan zorgverleners en mantelzorgers, geeft het geheel nog een extra laag betekenis. Juist voor deze doelgroep zal de herkenning groot zijn.
‘Een doodgewone zondag’ is daarmee veel meer dan een avond of middag theater. Het is een ode aan het leven, aan vriendschap en aan de koppige wil om mens te blijven – zelfs wanneer alles langzaam verandert."
