icon_handen_hart

Niet zomaar een dagje koken…

Een kijkje in de keuken bij kookvrijwilliger Marc Steinmann

Nu ik met pensioen ben en dus wat meer tijd over heb, besteed ik graag iets van die tijd aan twee ‘baantjes’ als vrijwilliger. Een daarvan is bij tanteLouise; op een hele speciale locatie nog wel: Hospice de Markies. Nooit geweten hoe goed dat voelt!

Jaren geleden heb ik daar afscheid mogen nemen van een goede vriend. Toen al was ik onder de indruk van het bijzondere karakter van die speciale plek. Enkele jaren later hoorde ik dat er voor het hospice vrijwilligers werden gezocht, in het bijzonder mensen die het leuk vinden om te koken. Geen professionals of sterrenkoks, maar gewone mensen zoals u en ik.

Om een beeld te krijgen van de alledaagse praktijk in het hospice draaide ik een paar keer mee met een van de kookvrijwilligers. Al snel was het voor mij duidelijk: we pasten bij elkaar. Ook bij het hospice zagen ze me graag komen. En zie, bijna twee jaar later en hoop ervaringen rijker, durf ik u te vertellen hoe een willekeurige dag van een vrijwillige kok in het hospice eruit ziet.

Nieuwsgierig geworden? Volgt u mij maar…

Persoonlijk kook ik elke week één keer. Mijn ‘dienst’ begint tussen twee en halfdrie met een gesprekje met de verantwoordelijk verpleegkundige. Zij praat me bij over hoe het gaat met elk van onze gasten en of er bijzondere aandachtspunten zijn wat het eetpatroon betreft. Immers, het gaat hier om terminaal zieke mensen die vaak specifieke wensen hebben (dat mag!) maar in sommige gevallen ook beperkingen waarmee ik als kok rekening moet houden.

Na deze ‘overdracht’ ga ik bij elke gast langs voor een persoonlijk praatje. Ik wil dan ook graag van ze horen waar ze die dag zin in hebben. Vaak kaatsen ze de bal terug: ‘Wat stelt u zelf voor.’ In principe kook ik wat de gast graag wil, al is het natuurlijk niet mogelijk om voor iedereen iets afzonderlijks te maken. Dat snapt ook iedereen. Veel belangrijker is het stukje aandacht. Daar gaat het in het hospice eigenlijk in alle gevallen om. Aandacht, zorg en liefde voor al die gasten die maar zo kort bij ons zullen zijn.

Pas na de gesprekjes met onze gasten bepaal ik wat ik ga klaarmaken. Ik kijk wat er aan ingrediënten voorradig is en welke boodschappen ik nog moet halen. De winkel is vlakbij zodat ik meestal zo rond halfvier aan de voorbereidingen van het koken kan beginnen. De keuken is zoals bij u en mij thuis: geen professionele keuken maar wel een goed uitgeruste keuken.

20190502_hospice-2538

Omdat ik maar een keer per week kook, wil ik er wel iets moois van maken. Een feestje. Het eten moet uiteraard smakelijk zijn, maar het mag er ook best een beetje speciaal uitzien.

Hoe dan ook maak ik altijd een grote pan soep. Af en toen een bijzonder tussengerechtje als verrassing, een of meerdere hoofdgerechten en een dessert. Vanaf een uur of vijf serveer ik de achtereenvolgende gangen op de kamer van elke gast, als het druk is daarbij geholpen door een van de gastvrouwen. Het komt regelmatig voor dat er bezoek is bij onze gasten; ook voor hen is er altijd een kopje soep. En als er iemand mee wil eten, dan kan dat ook.

De hoeveelheden die ik kook zijn elke keer anders. Soms kook ik voor twee of drie gasten, soms zijn het wel zes of acht. Heel af en toe wordt me gevraagd of ik iets speciaals wil maken, bijvoorbeeld bij een bijzondere gelegenheid. Tijdens de feestdagen doen we er uiteraard nog een schepje bovenop.

Als kok heb ik alle vrijheid om het de gasten zo goed mogelijk naar hun zin te maken. Niets is te gek als het gaat om hun welzijn. Daar gaan we voor!

Mijn dienst eindigt als de gasten hun dessert hebben gekregen. Na het opruimen van de keuken sta ik meestal zo rond een uur of zeven – soms een beetje moe, maar altijd voldaan – klaar om naar huis te gaan. Stiekem kijk ik dan al uit naar de volgende keer. Van elke kok wordt min of meer verwacht dat hij of zij minimaal drie keer per maand een dagdeel beschikbaar is. En wil je vaker, dan wordt dat alleen maar op prijs gesteld.

De ontvangst bij tanteLouise is hartelijk. Na een vrijblijvend kennismakingsgesprek is het aan jou of je al of niet een keer wil meedraaien met een van de vrijwillige koks uit ons team. Dat is een leuke club, hoor. Je zult waarschijnlijk, net als ik, verrast zijn over de fijne sfeer. Over de onderlinge collegialiteit maar bovenal door de waardering die je krijgt van de gasten die zo intens kunnen genieten van de hapjes die jij met zorg en aandacht voor ze klaar hebt gemaakt.

Ook vrijwilliger worden?

Heb je plezier in koken, kook je graag thuis of de sterren van de hemel voor anderen? Weet je geen raad met je vrije tijd, maar wil je graag iets terug doen voor de maatschappij? Vind je koken gewoon leuk en leer je graag heel veel nieuwe maar vooral aardige mensen kennen? In al die gevallen zou kookvrijwilliger bij tanteLouise best eens wat voor jou kunnen zijn. Je bent hoe dan ook meer dan welkom!

Heb je de smaak te pakken? Mooi! Bel dan vandaag nog met tanteLouise en vraag naar Connie Zagers, de Coördinator Vrijwilligerswerk. Wie weet, zien we elkaar snel. Leuk!

Marc Steinmann
Kookvrijwilliger
Hospice de Markies

icon_handen_wit

Dat tante haar vrijwilligers ziet als volwaardige medewerkers betekent:

  • dat je als vrijwilliger lid kunt worden  van de personeelsvereniging
  • dat je toegang hebt tot het legendarische tanteLouise Sinterklaasfeest
  • een uitnodiging krijgt voor diverse borrels, waaronder Tante’s Nieuwjaarsreceptie
  • dat je je mening kunt geven in het vrijwilligerstevredenheidsonderzoek

Als je overweegt om vrijwilligerswerk te gaan doen, verwacht tante van je dat je minstens een dagdeel per week beschikbaar bent. Daar maken we in het kennismakingsgesprek ook goede afspraken over zodat we op elkaar kunnen rekenen.